پیام فصل، از سیروس بینا

پیامِ فصل، از سیروس بینا

در این جا برگریزان است و نور و رنگ می بارد،

تو انگاری در آن بالایِ بالاهایِ بالاتر،

کسی نام ترا در “شور”* می خواند،

کسی در پرده ی سازی

کسی در پشت در

بر انتظار حلقه ی تقدیر می کوبد؛

و تو با خویشتن در کارزارِ اینی و آنی

که اکنون کاش بالی بود و پروازی

به بالای بلند این همه زیبائی و بی اختیاری ها،

این همه ناگفتنی و گفتنی ها.

کسی در گوش من آهسته می گوید:

“تو نیّت کن، قضا هم آشتی و من دعا،

تا برایت خوب پیش آید.”

در این جا در فضای باز و پرآواز بیرون

برگ و نور و رنگ می بارد،

درون خانه، اما

سپیدی بر سر و سیمای حیرت بارِ آئینه

حضورِ فصل پایان است؛

سپیدی فصل بی رنگیِ و بی برگی و فرجام است.

سیاهی رنگ می بازد

در این گرونه ی آغاز و انجامِ دگرسانی؛

سیاهی، نی – سیاهی، نی،

نه در سیمای آئینه،

نه در هر شکل سحر آمیز و رمزآلود پابرجاست.

سپیدی – سپیدی آشکارا آخرین رنگ است،

سپیدی آخرینِ آخرین برگ است،

سپیدی آخرین تیر است

در خیالِ ترکِش و تیر و کمان من.

سپیدی بر سر و سیمای گردآلودِ آئینه

پیام فصلِ پایان است.

سیروس بینا

بیست و پنجم سپتامبر 2020

الکساندریا، مینه سونا(آمریکا)

*منظور دستگاه شور است.